Wat is jouw missie?

In Amsterdam heb ik wortels. Elke vezel in mijn lichaam bevestigt dit terwijl ik langs de grachten en de trapgeveltjes slenter. Hier voel ik het verleden van mijn oma, mijn overgrootmoeder, mijn grootvader. Hier schilder ik het beeld van mijn familie uit lang vervlogen tijden.

Hier werd mijn oma geboren in 1900. Een millennium-kind. Hier heeft zij de ‘roaring twenties’ beleefd, haar dromen als mode ontwerpster gevolgd en liefde gekend. Op deze plek heeft zij gewonnen en verloren. De kille oorlog sneed de pas af van velen. Ook die van haar.

Op een dag was haar atelier dichtgetimmerd. Ja, haar klanten waren Joods. En die rotmoffen, zoals ze toen smalend genoemd werden, maakten alles stuk. Ook dat deel van mijn verleden. ‘Wat als…’ denk ik vaak. ‘Wat als’ ze haar bedrijf verder had kunnen uitbouwen zonder de oorlog. Wat als ze haar succes als mode ontwerpster verder had kunnen ontplooien. Grote namen als P&C, C&A, en vele anderen, waren haar vast cliënteel.

Als de oorlog niet zo wreed was geweest, was ik de kleindochter van een grote mode ontwerpster. Helaas werd die droom haar ontnomen. Meer dan eens. Soms draait het leven zo. Sommige dingen hebben we niet in de hand.


Nu leven we in een tijd dat iedereen zijn of haar leven zelf in de hand neemt. In alle geuren en kleuren wordt dit luidkeels verkondigd in magazines en zelfhulpboeken. Zelfontplooiing en je eigen leven in de hand nemen is nog nooit zo populair geweest. Als je voor de kost wc’s schoonmaakt, word je argwanend bekeken: ‘werk jij wel genoeg aan je zelfontwikkeling… Je kan vast méér dan dat’,  zijn de vragen die dan als een zwaar hangijzer in de lucht hangen. En ja, voor een groot stuk zijn we zelf verantwoordelijk voor hoe we onze talenten gebruiken.


Maar wat als er weer een oorlog uitbreekt? Wat als het klimaat een loopje met ons neemt en ook in onze contreien rampen veroorzaakt? Wat als ons vaderland zoveel schulden maakt dat inflatie onvermijdelijk is? Wat dan met onze zelfhulpboeken? Misschien krijgt een wc poetsen dan weer een frisse dimensie en krijgt de schup weer een waardige plaats. Dan is er plots geen ruimte meer voor al onze foliekes over je passie of missie volgen. Nee, dan is het overleven geblazen. Misschien moeten we dan gaten graven om lijken te bergen of vechten voor een hap eten. 

Dan zullen onze overlevingskwaliteiten en ons ‘basic instinct’ de dans bepalen…

 

Pief Poef Paf

Vroeger speelden we op straat. Hele dagen buiten. Energie barstte uit ons lijf. Buiten waren vriendjes, vriendinnetjes die zich in groep verzamelden. Hé, ga je mee spelen…

De zomer duurde een eeuw en de dagen waren lang. Ogen ontmoetten elkaar. Een verlegen ‘hoe heet jij’. Daarna was het simpel; je had een vriendje.

De buurt rond het huis was een avonturenpark. Verstoppertje in groep of een kamp van takken in het bos. Indianen en cowboys bestonden nog. Pief poef paf en jij was af. Er was oorlog en vrede, de slappe lach en een gat in je knie.

Thuis, de burcht waar je ging schuilen. De plek waar een dampende noen op tafel stond. En dan was er de Fabeltjeskrant en Skippy de Bush Kangaroo. Calimero,  Flipper, Zorro en de Televisier die te dik was.

Papa en mama waren waar ze waren.  Hier dacht je niet over na. Je voelde je veilig.  Je oudere broer was een plaag en je jongere zus zeurde.  Het was wat het was. Het was thuis. Groot worden was voor een later. ‘Ooit’ dat zo ver weg was en toch zo verschrikkelijk dichtbij…

Bio logischer wijs

Gisteren heb ik m’n biografie gewist. Na een lange worsteling om oud leed in een zinvol verhaal te gieten, nam ik dit besluit. Uren van schrijven en editen met één druk op de knop weg. Na jaren van allerhande therapieën en zelfhulpmiddelen, vond ik het nodig mijn verhaal met de buitenwereld te delen. Tot gisteren. Gisteren heb ik een punt  achter mijn verleden gezet. Ik ga mijn biografie niet publiceren.

Wel wil ik delen wat het me geleerd heeft en hoe het me verrijkt heeft.

Ja, ik heb littekens. De wonden zijn genezen.  Het zijn nog slechts stille getuigen van de lange weg naar een kort verhaal. De hobbelige route van doorleefde pijn, verscheurend verdriet en doodsangsten. Hierna kwam er vrede. Het heeft mij gevormd tot wie ik ben.

Littekens blijven gevoelig, soms pijnlijk. Maar het is oké. Ik heb er vrede mee. Ze hebben me op het boeiende pad naar mezelf gezet. Een oneindig groeiproces dat pas van koers verandert na de dood. Onderweg leerde ik alvast een bevrijdende essentie: die van onvoorwaardelijke liefde en vergeving. De enige vibratie voor een zinvol leven.

Beste menselijkheden 2019

De goede voornemens van het ‘nieuwjaar’ hebben meestal een houdbaarheidsdatum van 2 weken. Vanaf 15 Januari zit 60% van de wereldbevolking met een rothumeur vanwege collectieve faling, 37% is tegen deze tijd depressief om dezelfde reden, en 3% pleegt zelfmoord. Elk jaar opnieuw. Om deze reden heb ik dit jaar afgezien van alle voornemens. Ik heb me erbij neergelegd dat goede voornemens op nieuwjaar geen kloten waard zijn. Als je iets wil veranderen in je leven hoeft dat niet persé rond de jaarwisseling uitgedrukt te worden. Je doet iets of je doet het niet, zonder teveel gezeik en geslijm.  Het is eigenlijk iets om beschaamd over te zijn als je de statistieken bekijkt. We maken onszelf belachelijk. De meeste wensen komen sowieso niet uit. Je stopt met roken of niet, je verlost jezelf van je overgewicht of niet, je stopt met drinken of niet. Hoe minder verhaal hier rond, hoe meer kans op slagen.

Het massale falen van je medemens na nieuwjaar is sowieso een negatieve frequentie om op mee te surfen. Wil je positieve veranderingen aanbrengen in je leven? Dan kan je daar beter mee beginnen in augustus.  Augustus is de maand bij uitstek om na te denken over wat je wil met je leven. De lichtzinnigheid van de zomer loopt dan op z’n eind en de aankomende herfst geeft je de juiste atmosfeer om te mijmeren en bezinnen. Een perfecte periode om je nieuwe ideeën post te laten vatten. Tegen de jaarwisseling ben je dan volop ontnuchterd, klaar om te feesten en alle  bullshit los te laten. Als het je gelukt is tussen augustus en januari om enkele veranderingen aan te brengen, dan heb je reden tot feesten. Laat de champagne dan maar rijkelijk vloeien. Vreet je dan maar stijf aan foie gras, hoewel ik dat op elk tijdstip van het jaar walgelijk vind. Bah. Arme ganzen hun zieke lever opvreten.

Wil je vermageren? Doe dat in februari. Je bioritme werkt dan het beste mee. Wil je stoppen met roken? Doe het nu, of je sterft aan een enge ziekte. Wil je meer succes in je leven? Gedraag je er dan nu naar. Wacht niet tot nieuwjaar om het je voor te nemen. Leef of het elke dag nieuwjaar is. Neem jezelf voor, faal, sta op en leef. Accepteer dat een nieuw jaar er geen zak aan verandert als jij niet de kracht vindt om op elke dag van het jaar in actie te komen om je dromen waar te maken en je leven mooier te maken.

Ik wens jou voor de rest van je leven een mooi leven. Neem je elke dag iets moois voor. Slaag en faal.  Accepteer en leef.

Dit is mijn wens voor jou en mezelf.

Gelukkig 2019!

Loslaten

Loslaten. Het zoveelste hippe begrip. Oosterlingen hebben er de mond van vol en het westen dweept ermee. Ja, want wij hebben de spirit van het Oosten te pakken. Dat willen we toch graag geloven. Met alle geweld dwingen we onszelf tot spiritualiteit, op weg naar ons hogere zelf, het goddelijke in ons. Whatever. Sommigen noemen het de verbinding met het al, het collectieve onderbewustzijn, moeder natuur.

Vroeger volstond de biecht, de rozenkrans en het schietgebedje. Nu moet je, wil je niet uit de toon vallen, aan yoga doen, mediteren, Zen-boeken lezen en zweverige quotes op Facebook posten. Daar houdt de Oosterse filosofie, voor velen, bij op.

Er is zo’n spreekwoord: ‘die kinderstube zeigt sich immer’. Akkoord, je kan als volwassene een andere mening vormen, jezelf hervormen, anders gaan denken en bijsturen. Maar hoe hard we ons best ook doen, we zullen nooit Oosterlingen worden.

Westerlingen werden met de kerk grootgebracht, of op z’n minst met de ‘verheven’ begrippen uit het instituut. Dit typeert onze sociale cohesie; Vrijzinnig of Christelijk. Vroeger had je de mis op zondag en het gebrandmerkt geweten dat het onderscheid nog kende tussen goed en kwaad. Er werd niet geleerd over loslaten. Integendeel. We werden gedrild om vast te houden aan vroomheid en kuisheid. Het was daar dat zonde om de hoek kwam piepen. Zalige zonde. De spannende vibratie van iets fout te kunnen doen. In het Oosten laten ze dat hoegenaamd los. Zonde krijgt een onschuldig plaatsje op de weg van persoonlijke groei naar verlichting (hoewel je maar eens moet proberen een paar kilootjes coke naar het Oosten te smokkelen…).

Wég met spanning, wég met de mysterieuze zindering die zo eigen is aan de kleine zonde.

We leven in de ‘verlichte tijd’. Maar volgens mij zullen we nooit in staat zijn tot Oosterse ‘verlichting’ te geraken, zolang onze kerkelijke wortels nog zo diep zitten. Het zal z’n tijd nog duren eer we zover zijn. Bovendien, zolang we kerst blijven vieren en kindeken Jezus in de krib blijven wiegen, zullen we er nooit geraken.

Roersel

Roerend in mijn koffie

word ik geroerd

Roerloos blijf ik staan

vraag me roerend af

hoe het roer om te gooien

ontroerd biggelt er

een traan.

Over seks

Teksten die aanslaan staan meestal bol van sensatie, shockerend nieuws, seks, of de uitgesproken mening die alles de pan inhakt. Maar wat als je als schrijfmadam niks te hakken hebt? Je even nergens aan ergert? Wat als het je niks kan schelen wat de buren en Trump uitvreten? Wat als je geen problemen hebt met jezelf of anderen, en je niets, maar dan ook niets sensationeels te melden hebt? Dan heb je blijkbaar een probleem. Een schrijfprobleem. Teksten die slechts gaan over bloemetjes en bijtjes en over hoe mooi het leven is, vervelen. Zo blijkt. Kijk maar in de boekskeswinkels. We willen gepakt en geprikkeld worden. Impact voelen in diverse tinten grijs of op een ‘dag allemaal’ belogen worden. De impact van het roodborstje dat door de tuin huppelt of de pasgeboren baby van drie straten verder, is verzwakt.

De Social Media zijn hier een goede graadmeter voor. Als je daar meldt dat je vanochtend een vos in je tuin hebt gezien en er een linkje bij plaatst, is er geen hond die doorklikt. Meld daarentegen maar eens dat je zelfmoord wil plegen of de niet te beheersen dwang voelt om vreemd te gaan. In een mum van tijd zit heel het Social Media-wereldje op je blog te wroeten, zoekend naar sensatie. Misschien is dit gewoon eigen aan de mens. Zal ik dan maar een seksblog starten…grmph? Of ga ik gewoon door met m’n eigen onzin?

Zondagmiddagvlaai-mensen

Het groepje dat de kerk uitkwam was godvruchtig, hardwerkend en keurig gekleed. Burgerlijk. Hun wekelijks half uurtje godsvrucht zat erop. De dames, wiens haren stijf in de krul zaten bogen zich lichtjes voorover en reikten hun halzen subtiel naar voren om de laatste roddels op te vangen. Wie was er recent gestorven en met wie zwierf de bakkersvrouw in haar vrije uren door de velden? De heren schuifelden onrustig heen en weer, verlangend naar hun pint. Hun zondagse pakken stonken naar mottenballen. Als moeder de vrouw veelbetekenend in hun richting knikte, mochten ze los. Op naar ‘t café, terwijl het vrouwvolk zich huiswaarts repte om de schorten van noeste vlijt om te knopen. Konijn op z’n Vlaams, met patatten, sla en appelmoes. Een warme noen die de zondagse ledigheid zou vullen met vettigheid en slaap.

Elke zondag kwamen de kinderen op bezoek. Zo ging dat, in de vorige eeuw…

De dochters aan de afwas met ma, terwijl de mannen de tuin inspecteerden. Onder de blauwe rook van een sigaar en goede raad over slaplanten en bakstenen metselen, trad pa op als raadsman der praktische aangelegenheden.

Tot ‘le moment suprème’: De vlaai werd geserveerd. Een grote thermoskan waterige koffie werd met krachtige hand op tafel gezet. Voor de kinderen was er limonade. Het zondagsgevoel bereikte nu haar hoogtepunt.
Pa had ondertussen de antenne gericht om samen met de jongens koers te kijken, terwijl de kinderen buiten verstoppertje speelden. 

Tegen vijf uur keerde de rust weer. Het huis was stil en het klokje tikte de avond in. Het was een zondag zoals zo vele. Volgende week zouden ze weer komen.
De vrouwentongen op de vensterbank streelden zachtjes de glasgordijnen die het avondlicht filterden…

Alles is niets

‘Ik ben gescheiden en alles kwijt. Verkeerde keuze gemaakt’, gilde ze.
Iedereen keek op. Kletterende kopjes verstomden, vorken en messen zakten en kauwende monden stopten. De luide bekentenis versnipperde de lucht en bleef pijnlijk tussen haar tafeltje en het mijne hangen. Alle ogen waren op ons gericht.
Een beetje uit het veld geslagen mompelde ik: ‘wat erg voor je’.

‘Gij lacht’ vervolgde ze met overslaande stem. Ze pauzeerde even en lalde verder: ‘Lachen is gezond, dat zouden mensen meer moeten doen.’ Nog nooit had ik me zo ongemakkelijk gevoeld met m’n eigen lach, die nota bene niets met haar te maken had. Het was me niet eens opgevallen dat ze binnengekomen was en aan een aangrenzend tafeltje was gaan zitten.

Alle blikken in het restaurant waren op mij gericht. De collectieve vraag hing als een heet hangijzer in de lucht: ‘Waarom zat gij eigenlijk zo te lachen?’
Eer ik kon antwoorden ging ze luidkeels verder: ‘Gij hebt toch een keer bij mij gepoetst, is het niet? Dat was nog in mijne goeie tijd. Ik had toen een poetsvrouw’. Ze zuchtte en staarde wezenloos voor zich uit, waarna ze zich weer tot mij richtte: ‘Wat doet gij eigenlijk nu?’ Zonder op een antwoord te wachten, vervolgde ze met dubbele tong: ‘Ik geef nog één dag in de week les en doe nagels’, waarna ze zich in stilte hulde. Haar hand, zwaar van ringen, nagels en wel twintig armbanden trilde terwijl ze een glas rosé naar haar lippen bracht. ‘Ik kom daar niet van rond’, riep ze.

Even was ik uit het lood geslagen. Het beeld van de vrouw die ik vijftien jaar geleden ontmoette stond me nog scherp voor de geest. Ze had toen echt alles. Dit in schril contrast met mezelf: mijn enige bezit in die tijd was een koffer vol idealen, een tas met goede moed en een klein zakje met als opschrift: ‘creativiteit’.

Ik weet nog hoe ik in die tijd me soms afvroeg hoe het zou voelen ‘alles’ te hebben…

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: