Alles is niets

‘Ik ben gescheiden en alles kwijt. Verkeerde keuze gemaakt’, gilde ze.
Iedereen keek op. Kletterende kopjes verstomden, vorken en messen zakten en kauwende monden stopten. De luide bekentenis versnipperde de lucht en bleef pijnlijk tussen haar tafeltje en het mijne hangen. Alle ogen waren op ons gericht.
Een beetje uit het veld geslagen mompelde ik: ‘wat erg voor je’.

‘Gij lacht’ vervolgde ze met overslaande stem. Ze pauzeerde even en lalde verder: ‘Lachen is gezond, dat zouden mensen meer moeten doen.’ Nog nooit had ik me zo ongemakkelijk gevoeld met m’n eigen lach, die nota bene niets met haar te maken had. Het was me niet eens opgevallen dat ze binnengekomen was en aan een aangrenzend tafeltje was gaan zitten.

Alle blikken in het restaurant waren op mij gericht. De collectieve vraag hing als een heet hangijzer in de lucht: ‘Waarom zat gij eigenlijk zo te lachen?’
Eer ik kon antwoorden ging ze luidkeels verder: ‘Gij hebt toch een keer bij mij gepoetst, is het niet? Dat was nog in mijne goeie tijd. Ik had toen een poetsvrouw’. Ze zuchtte en staarde wezenloos voor zich uit, waarna ze zich weer tot mij richtte: ‘Wat doet gij eigenlijk nu?’ Zonder op een antwoord te wachten, vervolgde ze met dubbele tong: ‘Ik geef nog één dag in de week les en doe nagels’, waarna ze zich in stilte hulde. Haar hand, zwaar van ringen, nagels en wel twintig armbanden trilde terwijl ze een glas rosé naar haar lippen bracht. ‘Ik kom daar niet van rond’, riep ze.

Even was ik uit het lood geslagen. Het beeld van de vrouw die ik vijftien jaar geleden ontmoette stond me nog scherp voor de geest. Ze had toen echt alles. Dit in schril contrast met mezelf: mijn enige bezit in die tijd was een koffer vol idealen, een tas met goede moed en een klein zakje met als opschrift: ‘creativiteit’.

Ik weet nog hoe ik in die tijd me soms afvroeg hoe het zou voelen ‘alles’ te hebben…

2 gedachten over “Alles is niets

Voeg uw reactie toe

  1. Weer heel knap geschreven, H! Jouw stukjes zijn steeds afgelopen voor ik het weet. Ik blijf vaak verbijsterd zitten. En toen? Wat gebeurde er toen? Wat hebben ze meegemaakt. Ieder stukje vraagt om hetzelfde: een roman van Heidi Schoefs!

    Vriendelijke groet, Geert BAAR (Mobiel verzonden)

    >

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: