Bontgirl

De lange bontjas hing nonchalant rond haar ranke gestalte. Pas toen ze haar blonde lokken naar achter streek, tekende haar leeftijd. De dame in kwestie had duidelijk flink geïnvesteerd in zichzelf. Haar jeugdige ambitie vertolkte zich in hoog opgetrokken wenkbrauwen, strakke jukbeenderen en plof-lippen. De plastisch chirurg moet hier een flinke duid aan overgehouden hebben want haar hals verraadde een rijpheid die zich meestal pas tekent rond de pensioenleeftijd. Het gaf haar iets theatraal; alsof ze uit een stuk van Shakespeare weggelopen was, vergeten het masker af te zetten. Ook haar handen verraadden geschiedenis aan levenservaring. Fonkelende diamanten konden dit niet verdoezelen. De plastisch chirurg ook niet. Zoveel was duidelijk.


Onverstoorbaar ging ze helemaal op in haar reflectie van het Chanel-winkelraam. Ze had niet in de gaten dat ik haar aanstaarde. IJzingwekkend hoge naald-hakken stapten driftig aan me voorbij. Ik was lucht. Een mier. Een voorbijganger op de stoep. Niets kon haar uit haar bubbel halen. Ook niet de zwerver die bedelend zijn potje opstak. Bijna struikelde ze over’m, maar in plaats van te vallen, streek ze rustig haar bont glad en stapte verder. De man met het potje gunde ze geen blik. Haar staalblauwe ogen waren gefocust op dat tasje daar…van Chanel… en op haar contouren in het winkelraam.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: